GRUPA PENDZLE
Grupa PENDZLE
Tomasz Ciecierski, Ryszard Grzyb, Robert Maciejuk, Paweł Susid, Tomasz Tatarczyk, Włodzimierz Jan Zakrzewski
wernisaż: 4 września (czwartek), godz. 18.00
4 września – 19 października, sala główna
Kurator: Michał Jachuła
Sponsor wernisażu: 
PENDZLE to nieformalna grupa łącząca wybitne indywidualności twórców uprawiających malarstwo. Nieformalna, ponieważ nie towarzyszy jej nadrzędny program, manifesty, ani deklaracje kolektywnego działania, dążącego do forsowania określonej tendencji czy rodzaju ekspresji w sztuce. Każdy z założycieli i członków grupy, wypracował indywidualny język wypowiedzi, bardzo charakterystyczny dla danego malarza. Wszyscy z dojrzałych twórców, pomimo różnic wieku, dorobku artystycznego i stażu pracy, należą do klasyków współczesności na stałe wpisanych do kanonów sztuki najnowszej. Wystawa obejmująca zarówno prace figuratywne jak i abstrakcyjne ukazuje twórczość artystów w dialogu. Malarzy, dla których sztuka jest namysłem nad obrazem i sposobem wyrażania intelektualnych treści, problemów i prawd. Wspólną sprawą łączącą wszystkich członków grupy jest wierność malarstwu i nieustanna próba koncepcyjnego i formalnego eksperymentowania z tym medium.
Tak różnych twórców - Ciecierskiego, Grzyba, Maciejuka, Susida, Tatarczyka i Zakrzewskiego łączy chęć poszerzania granic malarstwa, uprawianie szczególnego rodzaju gry z warsztatem, konwencją, metodą pracy. Charakterystycznym wątkiem pojawiającym się u każdego przedstawiciela PENDZLI jest obrazowanie zapośredniczonej rzeczywistości przefiltrowanej przez własną osobowość, inne obrazy, w tym te przynależne szeroko rozumianej kulturze wizualnej i historii sztuki. Wśród niepozbawionych poczucia humoru prac odnaleźć można przykłady egzystencjalnych rozważań nad mechanizmami rządzącymi światem, sprawami życia doczesnego i wiecznego, oraz refleksję nad rolą sztuki. Na wystawie zaprezentowane są również przykłady prac stworzonych wobec obrazu czy osoby innego artysty z grupy PENDZLE oraz prace zrealizowane wspólnie.
Na olsztyńską prezentacją składają się głównie prace malarzy zrealizowane w ostatnich latach. Wśród nich odnaleźć można odniesienia do twórczości konkretnego malarza. Praca „Kolargol i Uszatek mylą misię" Roberta Maciejuka - artysty znanego m.in. z „portretowania" bajkowych misiów - wprost odnosi się do obrazu Pawła Susida zatytułowanego „Stażewski i Strzemiński mylą mi się". W „Rysunku polskim" Włodzimierza J. Zakrzewskiego, skomponowanego z tekstów i obrazów powtarzających kompozycje znanych polskich malarzy, znajdujemy wątek bogatej kolorystycznie twórczości Ryszarda Grzyba. Z kolei Ryszard Grzyb, prezentuje m.in. refleksyjny portret kolegi z grupy PENDZLE zatytułowany „Robert Maciejuk, kolekcjoner fajek". Jednym z wątków obecnych na wystawie są wspólne plenery i spotkania malarzy, do których należą wyjazdy do Vellano w Toskanii oraz do Męćmierza – miejsca w którym tworzyła zmarły przed kilku laty Tomasz Tatarczyk. Podczas ważnych spotkań plenerowych, których nieodłączną częścią są dyskusje malarzy o życiu, historii, środowisku artystycznym i kondycji sztuki powstały m.in. wspólnie rysowane „Obrazy-obrusy" a także film Włodzimierza J. Zakrzewskiego „Malarstwo (Widok wg Tomka)", zrealizowany w Męćmierzu. Z miejscem tym organicznie związany jest prezentowany na wystawie obraz Tomasza Tatarczyka „Męćmierz", z przedstawieniem nocnego pejzażu. Plener w Vellano przywołuje praca Pawła Susida, w której artysta zaproponował PENDZLOM wypełnienie przestrzeni kolorem pod własnymi nazwiskami.
Symboliczną klamrą otwierającą i zarazem zamykającą „wątek pędzli" jako narzędzi malarskich i jednocześnie „bohaterów wystawy" - członków grupy PENDZLE jest praca „Pędzle" Tomasza Ciecierskiego. Obraz ten został wykonany z autentycznych „narzędzi" stosowanych do malowania obrazów, wiadra cynowego, deski oraz farb w kolorach konsekwentnie stosowanych przez Ciecierskiego. Część prac zgromadzonych w salach olsztyńskiego BWA zaaranżowana została w formie dialogu, w którym obrazy malarzy korespondują ze sobą. Duży wybór dzieł prezentuje indywidualne praktyki artystyczne wszystkich sześciu twórców w formie osobnych „rozdziałów". /Michał Jachuła/
PRZECIEŻ ZUPEŁNIE NIE WIEM CO BĘDZIE
Justyna Scheuring – „Przecież zupełnie nie wiem co będzie"
wernisaż: 4 września (czwartek), godz. 18.00
4 września – 5 października, sala kameralna
Kuratorka: Joanna Tekla Woźniak
Wsparcie: 
Justyna Scheuring – urodzona w Toruniu, od 2007 roku mieszka i pracuje w Londynie w Wielkiej Brytanii. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu, (dyplom 2001), a także Goldsmiths University of London, gdzie studiowała performance (dyplom 2010). Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, festiwalach i warsztatach w Polsce i za granicą m.in.: we Francji, na Litwie, Ukrainie, w Nowej Zelandii, Korei Południowej, USA, Indiach i Niemczech. Jej twórczość obejmuje działania w obszarze fotografii, rysunku, zdarzeń performatywnych, sztuki instalacji, obiektu artystycznego, sztuki wideo oraz poezji.
Na jej olsztyńską wystawę składają się: dokumentacja performatywnej interwencji w tłumie osób odwiedzających przestrzeń wystawienniczą przy londyńskim Southbank pt. „Ćwiczenie Spontaniczności" („Spontaneity Exercise"), praca wideo „Psie, mówię do ciebie po ludzku" („I'm speaking human to you dog") zawierającą poezję artystki, wyselekcjonowane rysunki z ostatnich lat oraz inne elementy ekspozycji odnoszące się bezpośrednio do zastanej przestrzeni. Pozornie są to realizacje powstałe w różnych technikach, w różnym czasie i miejscu i odnoszące się do odrębnych zagadnień, które łączy jedynie osoba twórcy. W istocie scalają one kilka obszarów percepcji. Stanowią części większej całości, jednak bez utraty autonomii każdej z nich.
Najważniejszym aspektem działalności Justyna Scheuring jest praca z ludźmi, czy dokładniej - relacjami tworzącymi się pomiędzy nimi w danym miejscu i czasie. Do współpracy zaprasza niekiedy innych artystów, często też ochotników niezajmujących się, na co dzień sztuką. Poprzez kreowane wspólnie z nimi interwencje bada zachowanie tłumu, formowanie się nieformalnych grup czy uaktywnianie instynktownych zachowań uczestników/ świadków danego zdarzenia. Bywa, że sama czynnie w sytuacjach tych uczestniczy, kiedy indziej występuje zaś w roli reżyserki, kierującej całym przedsięwzięciem.
Swoje prace artystka zawsze precyzyjnie dokumentuje. Filmy wideo powstałe w intencji utrwalenia tego, co niepowtarzalne i ulotne mają u niej wartość nie tylko czysto rejestracyjną, ale i niekwestionowany walor artystyczny. Projekcja, zestawiona dodatkowo z pracami wykonanymi w innych technikach, uaktywnia także nowe aspekty interpretacyjne.